Kusza kulowa myśliwsko - tarczowa Kolumnę kuszy, wykonaną z drewna wiązu, zakończono kolbą typu francuskiego o prosto ściętej stopce osłoniętej mosiężną blachą z wyfrezowanym przykładem policzkowym po lewej. Stalowe łęczysko, osadzone w stalowej antabie mocowanej do łoża trzema śrubami. Spodnia część kolumny obita na długości antaby mosiężną blachą podwiniętą od strony czoła i osłaniającą cztery śruby mocujące kółko do troczenia kuszy. Łoże okryte listwą o przekroju kwadratowym 1 cm. Od strony antaby listwa obita mosiężną blachą z wytłoczoną u góry muszką. Na przeciwległym końcu listwy stalowy celownik z wyciętą szczerbinką. Prowadnicę kuli (pseudolufę) tworzą dwie stalowe szyny o półkolistym przekroju, wzdłuż których przebiega konopna cięciwa. Przekrój pseudolufy o średnicy 1 cm odpowiada średnicy otworu na kulę, który wydrążono w listwie tuż nad stalowym chwytakiem cięciwy w kształcie spłaszczonej litery C. Język spustowy, osłonięty mosiężnym kabłąkiem. W prawym boku kolby wydrążono prostokątny pojemnik na kule zamykany zasuwką z zatrzaskiem. Kuszarz nieokreślony,Prusy/Niemcy; tłoczenie, zgrzewanie, formowanie, frezowanie, snycerka 2016-04-17 przełom XVIII i XIX wieku Brak napisów. Dekorację tworzą palmetki wycięte na zakończeniach okuć kolby oraz na osłonie mosiężnej prowadnicy. Krawędzie palmetek pokryto subtelną linią grawerunku. stal mosiądz drewno wiązu splot konopny Zalewski J., Myśliwska kusza kulowa ze zbiorów Muzeum Lubuskiego w Gorzowie. Z problematyki konstrukcji i etymologii dawnej broni strzelczej, [w:] „Rocznik Muzealny”, t. 2, 2005, s. 30-41. wysokość: 13 cm; szerokość: 68 cm; długość: 78 cm; waga: 2,8 kg; Muzeum Lubuskie